چرا این سند از همهی سندهای دیگر مهمتر است؟
فیزیوتراپی برای بخشِ بزرگی از دردهای اسکلتیعضلانی (کمر، گردن، شانه، زانو) درمانی مؤثر و ایمن است. اما فیزیوتراپی برای همهی دردها مناسب نیست. بعضی دردها ظاهرشان شبیهِ یک کمردردِ ساده یا گردندردِ معمولی است، ولی در واقع نشانهی چیزِ خطرناکتریاند: فشار روی اعصابِ نخاع، عفونت، تومور (تودهٔ سرطانی)، شکستگی، یا حتی مشکلی در اندامهای داخلیِ شکم و قفسهٔ سینه که دردش به کمر یا شانه «پخش» شده است.
در این حالتها، رفتنِ سرِوقت به فیزیوتراپی نهتنها کمکی نمیکند، بلکه ممکن است وقتِ طلاییِ درمان را از بین ببرد. مثلاً در «سندروم دماسبی» (که پایینتر کامل توضیح داده میشود) پزشکان فقط حدودِ ۲۴ تا ۴۸ ساعت فرصت دارند تا با جراحی از فلجِ دائمی و بیاختیاریِ همیشگیِ ادرار و مدفوع جلوگیری کنند. اگر کسی در این وضعیت بهجای اورژانس، نوبتِ فیزیوتراپیِ هفتهٔ بعد را بگیرد، ممکن است تا ابد پشیمان بماند.
پس منطقِ این سند ساده است: اول ایمنی، بعد درمان. قبل از اینکه دربارهٔ دستگاهها و روشهای فیزیوتراپی حرف بزنیم، باید مطمئن شویم که پشتِ دردِ شما یک «پرچم قرمز» پنهان نشده باشد.